Kuzey Rodoplu

Bir kaç hafta önce, Seda aradı akşam üzerine doğru. Alper Kuzeyin pantolunu paramparçaymış ve kulağına kalem sokmuş ucu kalmış. Aman allahım korku filmi gibi. Kafamda binbir soru, psikoya bağladı heralde çocuk, üstünü başını yırttı, kulağına kalem soktu diye düşündüm.

Hemen yola çıktım. Önce okulun revirine götürmüşler, orada kalem ucunu çıkartamamışlar. Oradan sağlık ocağına götürmüşler, onlarda çıkartmaya çalışırken, ucun kulak içinde daha çok ilerlemesine neden olmuşlar. En sonunda hastaneye gitmişler. Ben hastaneye gittiğimde operasyon tamamlanmıştı. Şansa benim de her zaman gittiğim hastane ve doktora gitmişler…

Okullar açılalı neredeyse 2 ay olacak. İlk gün biraz ağlamak dışında, okula gitmesiyle ilgili hiç bir problem yaşamadık. İlk hafta zaten alışma dönemi olduğu için ve sadece 1. sınıflar başladığı için okula, yarım gün okuldalardı. O hafta da Seda izin alıp, getirip götürdü.

Öbür hafta okul başladığında, artık devreye servis girdi. İlk gün hem Kuzey’e öğretmek hem de servise evin yolunu tarif edebilmek için okul çıkışına ben de gittim. Yaklaşık 15 geveze, yaramaz ve enerjileri hiç bitmeyen çocukla 1saat boyunca yolculuk yaptım ve hem servis şöförüne hem de öğretmenlere sabır diledim. Çünkü o bir saat yolculuk sanki 24 saat yolculuk yapmışım gibi yorgunluk verdi bana.

Amma ihmal ettim Kuzey’in sitesini. Her gün kızıyorum kendime, zaten büyüdü kocaman adam oldu, bundan sonra pek yazamam, yazsam da, okuyacağı için artık utanır, yazmamı istemez, napıyosun baba ya der. Ama ben aylardır olan gelişmeleri anlatayım biraz sizlere.

Son 1 seneden beri Kuzey, harflerle, sayılarla pek haşır neşir. Bu sene anaokulunda ana sınıfı müfredatın agöre eğitim aldıkları için, el yazısını harfleri filan epey tanıdı ve hep onlarla ilgili uğraşlar içine girdi. Devamlı toplama çıkartma, kelime yazmaya verdi kendini.

Geçen hafta Kuzey rahatsızlandı. Sabah giderken öpeceğim sırada ateşi varmış gibi gelmişti. Ölçtüm evden çıkmadan, 36 civarlarında çıktı. Ateşten bahsetmişken bir hatırlatma. Kulaktan ateşölçerlere sakın bir sürü para bayılmayın bizim gibi, gerçekten hasta ve ateşli olduğunda çok abuk subuk sonuçlar veriyor. 2 kulağın verdiği değer arasında zaman zaman 1 derece fark oluyor. Diğer digitallerle ölçtüğünüzde de hiç değerler tutmuyor.

Her sene okulda, yeniyıldan 3 hafta kadar önce çocuklara, yılbaşında Noel Baba’dan ne istiyorlarsa, kağıda çizmelerini istiyorlar. Daha sonra o kağıtlar bize, çocuklardan habersiz, gizli bir şekilde geliyor. Biz anne babalar da, ona göre çizilen istekleri (genelde tabi ki oyuncak) alıp, yine onlara çaktırmadan, okula veriyoruz ve onlarda, Noel Baba efsanesini yaşatıyorlar.

Bir kaç hafta önce, haftasonu Ankara’ya gittik üniversiteden arkadaşımızın nikahı için. Kuzey’de, L. ablası ve anneannesiyle, evde kaldı. Cumartesi akşamı telefonla aradıklarında, öğrendik ki petshop’a gitmişler, balıklarına yem almak için ve Kuzey orada kuş isterim diye tutturmuş. Bizde, henüz balıkların sorumluluğunu doğdu düzgün almamışken, kuş almasını istemediğimizden hayır dedik ve sebep olarak da, senin alerjin var, kuş tüyü alerji yapar, onun için olmaz diye cevap verdik.

Amma uzun ara oldu yav. Bir türlü kafamı toparlayıp gelişmeleri yazamadım. Ayıp ettim. Halbuki her yazıdan sonda diyorum ki, en azından haftalık notlar alıp, yazıcam ama yapamıyorum.

Kuzey upuzun Yalova tatilinden sonra en sonunda Yalova’ya geldi. Ama geldikten sonra artık hayatımızda yeni bir bakıcı ablamız oldu. Türkmenistan uyruklu, Kuzey yaşlarında çocuğu olan genç bir bakıcı. Biz de kalıyor. Karşılıklı hemen alıştılar birbirlerine. Eylül ayından beri de birlikteler. Tabi bu durum hayatımızda bazı yenilikler getirdi.